Hieronder de ongecensureerde belevenissen. Wil je met een groep bekenden ook zoiets meemaken, neem dan contact op met ledenadministratie@golfclubliemeer.nl Inge Swarttouw/0172-820016

Op een zeldzame zomerse dag in April mochten wij onze eerste stappen zetten op greens, pitch, driving range en zowaar zelfs op de Bovenlandenbaan. Het was de ‘viering’ van ons tenniskampioenschap en Dory v.d.Meent kon wel “iets” regelen bij haar Golf & Countrykluppie. We begonnen al met leren toen we nog geen club of bal hadden gezien. We zagen voor het eerst een heuse parkeerplaats voor golftas-rollators, we ontdekten dat iedere golfer een broekriem om heeft, en toch eerder een kraagje dan een ronde hals. Tja, dat was voor de meesten van ons dan te laat. Maar dat gaf niet, en dat was dan ook wel weer fijn. Er reed iemand rond op zo’n leuk golfkarretje. We vroegen ons af of we er met ons 7 in zouden passen, maar dat berekenen was een vergeefse puzzel. Want die meneer in dat karretje was de marshall, en dat was toch voorlopig niet voor ons weggelegd. We kwamen op een terras dat uitkeek over een prachtig zonovergoten golvend en groenend landschap. We waanden ons in Zuid- Engeland of Midden Frankrijk en we werden ook nog bediend, in plaats van in de rij staan in de kantine. Na de appeltaart en koffie kwam de sportieve Cora het terras op lopen. Zij was onze Pro en zou ons de eerste beginselen van het spelletje leren. Van de introductie over haarzelf blijf bij dat ze op haar 14e in Egypte was gestart met haar golfcarrière, dat ze een groot hart heeft voor iedereen met een beperking en dat ze onlangs nog op de Olympische Spelen was wezen kijken ter inspiratie. Dat beloofde wat! De introductie over het spel en de club hield ze kort.
Leren door te doen, en vooral een eerste positieve ervaring aan mensen geven was haar motto. En daarin slaagde Cora met vlag en wimpel. Nadat we blijk gaven van ongekend talent op het put-veldje (linkeroog boven de bal, klepel van de klok, sta alsof je in de storm staat- kortom met je kont naar achteren, en knieën niet op slot) mochten we al snel voor de (halve) swing gaan op de driving range. Met wisselend succes natuurlijk, maar wel wat mooie uitschieters. Soms een kuikentje dat toch werd fijngeknepen ( vraag maar aan Cora wat dat betekent).En wat schets onze verbazing; je hoeft niet eens je eigen ballen op te ruimen. Nu werd het tijd voor het grote werk. We mochten een spelletje op de baan gaan spelen. Team 1 tegen team 2, en je speelde als team verder met de bal die het dichtst bij de hole lag. We weten nu ook hoe je een bal uit de sloot hengelt, dat je het zand weer aan moet harken en dat een 7 iets anders is dan een 9. En ja, het blijft toch wel boeiend, hoe elke sport z’n eigen jargon heeft. Er zijn er een paar blijven hangen: “Heb jij een markertje? ” Waar is m’n tietje”, “hij wil maar niet omhoog”, en “ik heb trek ik een gele Peter”. We deden ons stinkende best. Cora had nog willen zeggen dat ze nog nooit zo’n goede groep had gehad, maar dat viel een beetje weg in het ‘zeebriesje’. Wij vonden Cora sowieso superleuk en kundig, en stopten het visitekaartje in onze kontzak.

Na 3 holes en een groepsfoto door het bestuurslid van de ‘nieuwe leden commissie”, togen we weer naar het prachtige clubhuis. Op het terras, in de heerlijke odeur van een zomermiddag-sigaartje, een heerlijke lunch genoten. Het mooie weer en de entourage nodigde ons uit voor een glaasje witte wijn. Ook dat was fijn. Dory had het goed geregeld en was een ware ambassadeur van de club. Met een prachtig mapje van DE golfbaan in het groen hart, een leuk potloodje en een gesponsorde golfbal, togen we naar huis. “Liemeer” staat nu ineens in ons geheugen gegrift. Prachtige dag, prachtige introductie. Dank voor de gastvrijheid!

Riet, Els, Dineke, Wilma, Jannie, Marcella